من از پروانه بودن ها

من از بازی یک شعله سوزنده که آتش زده بر دامان پروانه

نمی ترسم...

شاید شبیخون کوچ پروانه سفید در درکت نگنجید                               که اینگونه رسیدن کلاغ به مزرعه یاس های سپید را تحمل می کنی.   در تجمع علف های هرز بیشه،ایستادگی برکه ائی زلال رمز ماندن است

اگر هنوز روحت انعکاس پاکی و مهربانی ها باشد و تنها یک لاک غلط گیر می تواند بهانه ایی باشد

تا تمامی کلاغان سیاه باغ یک پروانه سفید شوند                                       در آسمانی که هیچ ابر سرد کدورتی در آن نیست

تا بهار دلنشین ...... آمده سوی چمن
ای بـــــهار آرزو ...... بر سرم سایه فکن
چون نسیم نو بهار ...... بر آشــیانم کن گذر
تا که گلباران شود ...... کـــــلبه ویران من

تا بهار زنــدگی ...... آمد بیا آرام جان
تا نسیم از سوی گل ...... آمـــد بیا دامن کشان
چون سپندم بر ســـــر ...... آتش نشان بنشین دمی
چون سرشکم در کـنار ...... بنشین نشان سوز نهان

باز آ ببین در حیرتم ...... بشکن سکوت خلوتم
چون لاله تنــها ببین ...... بر چهره داغ حسرتم
ای روی تـو آیینه ام ...... عشقت غم دیرینه ام
باز آ چو گل در این بهار ...... ســـــر را بنه بر سینه ام

ملامتگوی بی​حاصل، ترنج از دست نشناسد

در آن معرض که چون یوسف، جمال از پرده بنمایی

 به زیورها بیارایند وقتی خوبرویان را

تو سیمین تن چنان خوبی، که زیورها بیارایی

مکن بیگانگی با ما، چو دانستی که از مایی

 دعایی گر نمی​گویی به دشنامی عزیزم کن

که گر تلخست، شیرینست از آن لب هر چه فرمایی

 تو خواهی آستین افشان و خواهی روی درهم کش

مگس جایی نخواهد رفتن از دکان حلوایی

 منو به چه دنیایی برد

روزی که گل می مُرد خورشید نمی خندید

درخت آهسته پرسید: این گل ناچارِ رفتن بود؟

ابر می گر یید، باران نثارش می کرد

پرنده غمگین گفت:  "  این گل نمی میرد "

باد خشمگین چرخی زد : " ای گل رازت چیست؟ "

گل ناتوان لرزید:                       " روز اول مرا که می بُردی این خاک مرا بوسید 

                       صبح خورشید به من خندید، می گفت این خاک  جای ماندن نیست!  

  زمین قهقهه می زد. می گفت این خاک معرفت   ندارد گل                  

      اما این خاک....همه امیدم بود...لبِ این خاک بر  لب من بود" 

پرنده غمگین تر شد: " این گل نمی میرد"

گل ناتوان تر شد:  " روز اول ابر آمد. گفت اینجا گلی نمی روید  رسم طیعت این است.                       

صبح که روییدم، رسم طبیعت را از یاد برده بودم                     

کم کم رود جاری شد و درخت سروسامان گرفت                 

  یک صبح که پاشدم پرنده سلامم کرد                  

ابر باز آمد، انقدر بارید تا این بیابان گلستان شد                  

باز خورشید به من خندید   باد فریاد زد:" نفرین به تو ای گل که به هرخاک خو کنی!"

خورشید دیگر نمی خندید درخت از بار غم، خَم شده بود

رود خشکش زده بود

آن ابر دیوانه شده بود

پرنده مُرده بود

آن باغ بیابان شُد

آن عشق ویران شُد

آن گل که فدا شد....                           

    من بودم!    

روزی که مرا وصل تو در چنگ آید

                            از حال بهشتیان مرا ننگ آید

این چه جهانیست که نوشیدن مِی نارواست؟

این چه بهشتیست که در آن خوردن گندم خطاست؟
ای رفیق این ره انصاف نیست
                      این جفاست...

راست بگو ،فردوس برینت کجاست؟
راستی آنجا هم،هر کس و ناکس خداست؟

آنجا نیز باز همین ماجراست؟

به خاطر همین با هر اصطکاک کوچیکی زود

آتیش می گیره!

هیچ نرگسی در این برکه تاریک نمی روید

هیچ پرستویی به سایه سار صنوبر باز نمی آید

یعنی که ما تنها می مانیم تا تشنه در اوقات آواز و اشتیاق بمیریم

یعنی که ما تنها می مانیم تا به یاد آوریم که از توجیه تبسم خویش ترسیده ایم

شما شاهد من باشید

تمام تقصیر ما عبور از پشته پلی بود که نمی دانستیم آن سوی ساحلش دریا نیست

کودکي با پاهاي برهنه بر روي برفها ايستاده بود

و به ويترين فروشگاهي نگاه مي کرد

خانمی در حال عبور او را ديد .
او را به داخل فروشگاه برد و برايش لباس و کفش خريد
کودک پرسيد: ببخشيد خانم شما خدا هستيد؟

زن لبخند زد و پاسخ داد:

"من يکي از بنده هاي خدا هستم "

با چشمانی از مشق شب خمار ! (جان خودمان) و دستانی از فرط کار کردن!بیمار (باز هم جان خودمان)از آنجا که از غیبت طولانی پروانه سفید" تک ستاره آسمان وبلاگستان"فرمانروای سرزمین بلاگفا بسیار افسرده و غمگین شده ایم با اجازه ایشان و با این که خودمان را در حدٌی نمی بینیم که به خط خطی کردنِ در و دیوار خانه بپردازیم آمده اییم تا از ایشان خواهش کرده که منٌت گذاشته ..قدم رنجه فرموده و درفشانی کنند. 

        شاخه باریشه خود حس غریبی دارد

        باغ امسال چه پاییز عجیبی دارد

        غنچه شوقی به شکوفا شدنش نیست دگر

         با خبر گشته که دنیا چه غریبی دارد

      خاک کم آب شده مثل کویری تشنه

         شاید از جای دگر مزرعه شیبی دارد

         سیب هر سال در این فصل شکوفا می شد

         باغبان فراموش کرده که سیبی دارد

ای امید

دیگر صدایت نمی آید ...رفتی؟

 کسی تو را دیگر نمی خواهد

            برو بذر هرز محبت را در دل دیگری بنشان

که اینجا هر کسی حسرت مهری به دل دارد

توان گفتنم نیست دیگر

اگر عزت هنوز داری

اگر حرمت تو می خواهی

اگر دشنام نمی خواهی

برو دیگر 

                           برو دیگر

         وای باران ....باران ...  

         شیشه پنجره را باران شست  

             از دل من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست. 

برام دعا کنید

     فقط همین

نه تنها برای آنچه هستی  بلکه برای آنچه که هستم هنگامی که با توام

دوستت دارم

نه تنها برای آنکه از خود ساخته ای . بلکه برای آنچه از من می سازی وقتی با توام

دوستت دارم      برای بخشی از وجودم که تو شکوفایش می کنی

دوستت دارم

چون دست بر دل افسرده ام می نهی و زنگارهای بی ارزش و بی مقدار را به سویی می زنی

و نور می تابانی بر گنجینه های پنهانی که تا کنون در ژرفا مانده بود

دوستت دارم چون یاریم می کنی که از تخته پاره های زندگیم...نه یک کپر...که معبدی در خور بنا نهم

کمک می کنی که کار روزانه ام نه یک سر شکستگی بلکه ترنم ترانه ای باشد

دوستت دارم چون بیش از هر کیش و آیینی به رویش من یاری رسانده ای

فرا تر از هر سرنوشتی شادی را به من ارزانی داشتی

این همه را هدیه دادی...بی هیچ تماسی   کلامی   و یا اشارتی