نه تنها برای آنچه هستی  بلکه برای آنچه که هستم هنگامی که با توام

دوستت دارم

نه تنها برای آنکه از خود ساخته ای . بلکه برای آنچه از من می سازی وقتی با توام

دوستت دارم      برای بخشی از وجودم که تو شکوفایش می کنی

دوستت دارم

چون دست بر دل افسرده ام می نهی و زنگارهای بی ارزش و بی مقدار را به سویی می زنی

و نور می تابانی بر گنجینه های پنهانی که تا کنون در ژرفا مانده بود

دوستت دارم چون یاریم می کنی که از تخته پاره های زندگیم...نه یک کپر...که معبدی در خور بنا نهم

کمک می کنی که کار روزانه ام نه یک سر شکستگی بلکه ترنم ترانه ای باشد

دوستت دارم چون بیش از هر کیش و آیینی به رویش من یاری رسانده ای

فرا تر از هر سرنوشتی شادی را به من ارزانی داشتی

این همه را هدیه دادی...بی هیچ تماسی   کلامی   و یا اشارتی