هیچ نرگسی در این برکه تاریک نمی روید

هیچ پرستویی به سایه سار صنوبر باز نمی آید

یعنی که ما تنها می مانیم تا تشنه در اوقات آواز و اشتیاق بمیریم

یعنی که ما تنها می مانیم تا به یاد آوریم که از توجیه تبسم خویش ترسیده ایم

شما شاهد من باشید

تمام تقصیر ما عبور از پشته پلی بود که نمی دانستیم آن سوی ساحلش دریا نیست