روزی که گل می مُرد خورشید نمی خندید
درخت آهسته پرسید: این گل ناچارِ رفتن بود؟
ابر می گر یید، باران نثارش می کرد
پرنده غمگین گفت: " این گل نمی میرد "
باد خشمگین چرخی زد : " ای گل رازت چیست؟ "
گل ناتوان لرزید: " روز اول مرا که می بُردی این خاک مرا بوسید
صبح خورشید به من خندید، می گفت این خاک جای ماندن نیست!
زمین قهقهه می زد. می گفت این خاک معرفت ندارد گل
اما این خاک....همه امیدم بود...لبِ این خاک بر لب من بود"
پرنده غمگین تر شد: " این گل نمی میرد"
گل ناتوان تر شد: " روز اول ابر آمد. گفت اینجا گلی نمی روید رسم طیعت این است.
صبح که روییدم، رسم طبیعت را از یاد برده بودم
کم کم رود جاری شد و درخت سروسامان گرفت
یک صبح که پاشدم پرنده سلامم کرد
ابر باز آمد، انقدر بارید تا این بیابان گلستان شد
باز خورشید به من خندید باد فریاد زد:" نفرین به تو ای گل که به هرخاک خو کنی!"
خورشید دیگر نمی خندید درخت از بار غم، خَم شده بود
رود خشکش زده بود
آن ابر دیوانه شده بود
پرنده مُرده بود
آن باغ بیابان شُد
آن عشق ویران شُد
آن گل که فدا شد....
من بودم!