پروانه سفید

طولانی ترین شب سال

whitebutterfly — Mon, 21 Dec 2009 20:50:18 GMT

-مترسک که عاشق نمی شود

این را آفتابگردان به زمزمه گفت.

باد و باران و زمین و آفتابگردان حتی ، با اینکه باور حرفهایش سخت بود ، امشب را منتظر بودند. -

-اولین بار اورا آخرین شب پائیز دیدم. وقتی اولین نوای زندگی را گفت. همین جا.توی همین آشیانه کناری!

مترسک از ایمان به بازگشت پرنده در طولانی ترین شب سال می گفت.

شب هنوز بر دشت ها و چمن زار گسترده بود که باد سر جایش خشکش زد. باران ایستاد و آفتابگردان سر برگرداند.

پرنده آمده بود. که گوئی نمی داسته امشب طولانی تر از شبهای دیگر است و به رسم قرار سپیده دم که با سایر پرستوها داشت ،کمی زودتر رسیده بود.

- پس چرا صبح نیامده؟

که صدائی آمد:

- دوستت می دارم. من تو را در میان هزاران پرنده ائی که هر صبح به این باغ می آیند می شناسم .

پرنده در ولع نابلد پر پر می زد که به دنبال صدا گشت. چشمش به مترسک افتاد. وحشت کرد. هر چه در توان داشت بال بال زد و آنگاه که نقطه ائی بیش در آسمان نبود ...

مترسکی که به رنگ درختهای بی رنگ کناری شده بود ،همانجا بر چوبه گناهش جان باخته بود. که زیر پا گذاشته بود آئین مترسکی را. که عاشق شده بود در طولانی ترین شب سال.... یلدا!

سید علی صالحی و آخرین روزهای پائیز

whitebutterfly — Wed, 16 Dec 2009 19:53:18 GMT

این روزا که آخرین روزای پائیزه، برای من حس آشنائی رو زمزمه می کنن.

ده سال قبل توی همین روزا بود که با یک دوست عزیز آشنا شدم. کسی که چه کوتاه با هم بودیم و چه عمیق بر من اثر گذاشت.

5ماه روز و شب...و همون موقع ها...من توسط او با شاعر مورد علاقه ام سید علی صالحی آشنا شدم.

اولین بار که برای من خواند :

صبوری می كنم تا تمام كلمات عاقل شوند

صبوری می كنم تا ترنم نام تو در ترانه كامل تر شود
صبوری می كنم تا طلوع تبسم ، تا سهم سایه ، تا سراغ همسایه ...
صبوری می كنم تا مدار ، مدارا ، مرگ ...
تا مرگ ، خسته از دق الباب نوبتم
آهسته زیر لب ... چیزی ، حرفی ، سخنی بگوید
مثلا وقت بسیار است و دوباره باز خواهم گشت !
هه ! مرا نمی شناسد مرگ
یا كودك است هنوز ، و یا شاعران ساكتند !
حالا برو ای مرگ ، برادر ، ای بیم ساده آشنا
تا تو دوباره باز آیی
من هم دوباره عاشق خواهم شد !

و ده سال قبل چنین شبی ،شب میلاد عزیز غزال عزیزم بود. با هم به رستوران دنجی رفتیم.و ساعت ها نشستیم و حرف زدیم .غم غریبی توی دل من بود . چون می دانستم به زودی لحظه خداحافظی ما می رسد و او را دیگر معلوم نیست کی و کجا ببینم. آن شب انقدر غرق صحبت و نور شمع شدیم که وقت پایان کار رستوران ،به زور خاموشی دادن آنها بلند شدیم و به خانه برگشتیم و وقتی به درب منزل او رسیدیم با دیدن نامه یکی از دوستانمان یادمان آمد که قرار بوده صاحب مجلس دوستان دیگری باشیم. چقدر آن شب مجبور شدیم دروغ بگوئیم تا از ما به دل نگیرند.و چه هیچ کس هم حرف ما را باور نکرد.که غزال حالش بد بوده و بستری شده و من هم چون درگیر کارها بودم به کل فراموشم شده.

اما می ارزید. تمام خاطره آن شب به همه دارائی های ما می ارزید.

غزال رفت و برای من تکرار شعر های سید دیگر تکرار او هم شد.

از آن پس بسیار خواندم از او . و چه عاشقانه هائی را تجربه کردم در خلوت خود. و چه اشکها ریختم از تاثیر نگاه او به بعضی کلمات.

حالا دیدارِ ما به نمی‌دانم آن کجای فراموشی
دیدار ما اصلا به همان حوالی هر چه باداباد
دیدار ما و دیدارِ دیگرانی که ما را ندیده‌اند.
پس با هر کسی از کسان من از این ترانه‌ی محرمانه سخن مگوی
نمی‌خواهم آزردگانِ ساده‌ی بی‌شام و بی‌چراغ
از اندوهِ اوقات ما با خبر شوند!
قرارِ ما از همان ابتدای علاقه پیدا بود
قرارِ ما به سینه‌سپردن دریا و ترانه تشنگی نبود
پس بی‌جهت بهانه میاور
که راه دور و
خانه‌ی ما یکی مانده به آخر دنیاست!
نه، ...
دیگر فراقی نیست
حالا بگذار باد بیاید
بگذار از قرائت محرمانه‌ی نامه‌ها و رویاهامان شاعر شویم
دیدار ما و دیدار دیگرانی که ما را ندیده‌اند
دیدار ما به همان ساعتِ معلوم دلنشین
تا دیگر آدمی از یک وداع ساده نگرید
تا چراغ و شب و اشاره بدانند که دیگر ملالی نیست!

امسال باز در چنین روزهائی که بعد از این همه مدت باز غزال عزیزم را دیدم. با هم از خاطراتمان و شعرهائی که خواندیم حرف زدیم. یادش نبود که اولین بار او برای من شعرهارا خوانده بود.

روزی که غزال می رفت پس از اقامت کوتاهش باز تا نمی دانم کی....چه اتفاقی کسی آدرس کارگاه شعر اورا به من داد و قرار شد که بروم و او را ببینم.و چه همان روز صبح که با خودم داشتم از فرط خوشحالی شعری از شعرهایش را زمزمه می کردم ،مهربانی زیباترین کلام او را که همیشه با خود تکرارمی کردم نوشت:

از نو برایت می نویسم : حال همه ما خوب است. اما تو باور مکن!

پ.ن یک: انگار آدم فکر می کند باید او هم مارا بشناسد. و با خودم فکر می کنم چه دلم می شکند اگر مجبور شوم خودم را معرفی کنم.

پ .ن دو: غزال عزیزم تولدت مبارک

پ.ن سه: دیگر سفارشی نیست تنها، جانِ تو و جانِ پرندگان پربسته‌ئی که دی ماه به ایوانِ خانه می‌آیند خداحافظ!

داستان کوتاه

whitebutterfly — Mon, 16 Nov 2009 20:18:18 GMT

پشت چراغ قرمز داشت با خودش فکر می کرد.

یک دفعه همه چیز از این رو به اون رو شده بود. از جائی که فکرشو نمی کرد رسیده بود. درست زمانی که بهش احتیاج داشت.

چراغ که سبز شد با سرعت هرچه تمام تر به سمت محل کارش حرکت کرد. زن رویاهاش منتظرش بود.

چقدر تحمل شبها سخت شده بود. انگار اصلا از وقتی که همو دیده بودن شبا طولانی تر شده بودن.

اما چه اهمیتی داشت. حالا صبح بود و درست جلوی درب محل کارش ایستاده بود. پله هارو طی کرد و درو باز کرد. به سمت صندوقچش دوید. هر روز صبح دلهره داشت که نکنه وقتی درب صندوقچه رو باز می کنه اونجا نباشه.

اما خدا رو شکر! هنوز اونجا بود. یه خونه طلائی. بیشتر شبیه اسباب بازی دختر بچه ها بود. گذاشتش روی میزش. نشست جلوشو سرشو کرد توی پنجره...

باور کردنی نبود. یه موجود زنده بود. انقدر کوچیک بود که خونه براش یه قصر به حساب می اومد.

نشسته بود یه گوشه ،پاشو گرفته بود توی بغلش . تا اونو دید انگار همه دنیا رو بهش داده باشن، دوید سمت پنجره. صورتش رو گذاشت روی شیشه .

هردوتاشون می خندیدن. مرد گوش می داد و زن کوچولو دائم براش حرف می زد.

مرد احساس می کرد دوباره متولد شده.دائم براش تکرار می کرد دوسش داره و زن از شنیدنش مست می شد.

مرد بهش می گفت قشنگ ترین خنده دنیا رو داره. و زن مست تر می شد.

با خودش فکر می کرد:

-درست همونجوری که می خواستم. کی فکرشو می کرد تو کره خاکی یکی پیدا بشه که دقیقا عین آرزوهای من باشه.

یکی که مثل هیچ کس نبود.

تمام روز با هم بودند تا ...موقع خداحافظی می شد. مرد این پا و اون پا می کرد. و زن سعی می کرد مرد نفهمه که چه تاریکی ِوحشتناکی توی اون صندوقچه در انتظارشه. باز هم می خندید. اما چون پشت دیوار بود،مرد اشکاشو نمی دید.

درصندوقچه رو که می بست،در اتاقو که قفل می کرد،کرکره رو که پائین می آورد،احساس می کرد اون صدای آرام بخشی که تو فضا بود تمام روز، یک دفعه ساکت می شد. صدای بوق ماشین بود و داد بیداد مردم.

و یه عالم کاری که رو سرش ریخته بود تا انجام بده.

توی صندوقچه اما...زن تنها نشسته بود.

همین که می دونست فردا میاد بازم خوب بود. باید سر خودشو گرم می کرد. می تونست بشینه و تمام مدت فکر کنه. به اینکه فردا براش از چی بگه. از کجای خاطره هاش بگه. آره باید خودشو آروم می کرد. خیلی زود صبح می شه و اون برمی گرده و خونه رو دوباره بر می داره. و سرشو می ذاره توی پنجره و اونو دوباره نگاه می کنه.

ای کاش لااقل می تونست دستشو بگیره. خیلی دوست داشت بدونه دستاش چه جنسیه. براش شده یه آرزو. که یه روزی پنجره بشکنه و دست مرد بیاد تو و اونو با تمام قدش توی دستاش نگه داره.

چه رویای شیرینی.

لبخندی زد و خوابش برد. شاید که خواب آرزوشو ببینه.

به زودی صبح روز بعد اومد. رو پای خودش بند نبود.

-بالاخره اومدی؟

-همین حالا رسیدم

-هنوز نفس نفس می زنی

-اومدم تو نفسمو آروم کنی

-اما من فقط می تونم نفس تورو بند بیارم.

و در حالی که صورتشو با عشوه تمام اون طرف کرد ادامه داد:

-خودت گفتی.

و مرد گفت :

-آره دروغ نگفتم. تو تنها کسی هستی که نفس منو بند میاره و بعدم فقط خودش نفسم رو تازه کنه.

-اونوقت اگه بهت نفس ندادم؟

-اونوقت تمام دلخوشیم اینه که تو نفسمو گرفتی.

و زن مست تر می شد.

چه گذشت روزها قشنگ شده بود و چه رو یاهاشون شیرین تر

تا آخرین روز هفته!

نه اینکه فقط چون می دونست فردا اون نمیاد. نه فقط همین نبود. می دونست اونو باید با تمام وجودش ،با همه فکر و تن و جونش بده به دنیا. انگار طلسمش کرده بودن.

فکرشم قلبشو از زدن نگه می داشت. اون یه شبو دلش می خواست بمیره.

تو آینه به خودش نگاه کرد.

طلسم شده بود. به اینکه همیشه یه زن کوچولوی افسانه ائی باشه که توی یه قصر خالی زندگی کنه که یه پنجره داره. که هر روز صبح یه کسی که معلوم نبود از کجا اونو پیدا کرده و تو چشاش نگاه کرده بودو عاشقش کرده بود،بیاد و بهش سلام کنه و هیچ وقت نفهمه که با اینکه قدش کوچیکه ،با اینکه واقعی نیست ...اما یک زنه . یه زنی که دوست داره فقط یه بار فکر کنه که واقعیه.

باید همیشه منتظر بمونه. اما چه فایده؟ انتظارش قدشو بلند تر می کرد؟

انتظارش طلسم جادوگر رو می شکوند و دنیا رو عقب تر می برد و اونو مال خودش می کرد ؟

همه اینا حرف بود. حتی نمی تونست ،یعنی جراتشو نداشت اینا رو به اون بگه. آخه اون همینجوری دوسش داشت. بدون هیچ خواهشی. همیشه خوشحال. حتی یه بار که اومد براش گریه کنه ،مرد که تحمل دیدن اشکای زنو نداشت اشک تو چشاش جمع شد و گفت :

-نمی خوام هیچ وقت دیگه ناراحت ببینمت. هیچ وقت ِدیگه با من اینجوری حرف نزن

اون وقت زن بیشتر فهمید که باید اشکاشو قایم کنه. که باید حرف دلشو قایم کنه. و حتی نگه چقدر از طلسم جادوگر و صدای آدمای اون بیرون وقتی می دونه دارن باهاش حرف می زنن حرصش می گیره.

فقط باید امشب می گذشت. وقتی صبح می شد با اینکه اون نمی اومد ،اما خیالش راحت بود که دیگه ماله خودشه. حالا باید منتظر می موند تا فردا بشه.

انقدر گریه کرده بود که نائی وسه حرکت نداشت. همونجا یه گوشه نشسته بود و پاهاشو تو بغلش گرفته بود و منتظر بود. تا بیاد و ببینه توی چشاش که هنوز دوسش داره .

همیشه هم مرد اومده بود و تو چشاش نگاه کرده بود و

اونو وسه یه هفته دیگه کوک کرده بود!

از من به تو ای زندگی!

whitebutterfly — Wed, 28 Oct 2009 12:37:18 GMT

به دنبال غزل ساده ائی می گردم تا در شاه بیت غزل عاشقیم باز خوانده شود
باز به دنبال آوارگی خواهم رفت
به دنبال کسی ساده خواهم رفت و غرورم را بی عبرت از سرانجام بی فرجام پیشین به پایش خواهم ریخت
باز خواهم گفت دوستت دارم و باز پی جواب خواهم رفت
و خیس گریه باز خواهم گشت
باز از پی رفتن هویتی رفته خواهم رفت
باز مزه زجر عشق را خواهم چشید و بی توجه به شبهای گریه پیشین سوالهای بی جواب را پاسخ خواهم گفت
آری باز دوست خواهم داشت
باز به عمق دریاها خواهم رفت
آری به وسعت آسمانها خواهم شد
باز در جواب التماس ساحره ائی سیب سرخم را خواهم بخشید و باز به بهانه پاکی عاشقان نزد خدا...گناه خواهم کرد
باز برای ستاره ام اسمی نو خواهم گذاشت
باز از آمدن بهار خواهم رنجید
باز با چرخش ماه دگرگون خواهم شد
باز رویاهایم را با اشکال ابرها خواهم ساخت
باز کلاغ ها را دوست خواهم داشت
و به عشوه پروانه ها دل خواهم بست
باز دوستت دارمی نو به قاصدک خواهم گفت
باز شیرینی زهر را مشتاقانه خواهم چشید و در وصفش شعری نو خواهم گفت
آری باز شاعر خواهم شد
باز خواهم گفت فراموشم مکن و باز فراموش خواهم شد
باز پیمانی تازه خواهم بست و باز برای حرمت آن ، او که آنرا شکست خواهم بخشید
باز نامردانه رنگ آبیه آسمان را از یاد خواهم برد و نام آبی را به قلب خود خواهم داد
باز طلوع خواهم کرد و غروب را تا نیامدنش از یاد خواهم برد
باز در جواب نگاه دروغین شیفته ائی صادقانه لبخند خواهم زد
باز آغاز خواهم کرد
تو....از تو آغاز خواهم کرد
در دل می شمارم. تا چند شکسته می خواهی مرا
اول می گویم دوستت دارم
دوم تو بگو دوستت دارم
سوم به دروغ نگاهم کن و اینگونه دیوانه ام کن
چهارم با دیگری زجرم بده
پنجم بر دردهای بی انتهایم بخند
ششم اعتراف به آغاز دروغت کن
هفتم فراموشم کن
هشتم دوباره آغاز خواهم کرد.

هی تو....اول من می گویم : دوستت دارم

شبی در راهروهای قطار:

whitebutterfly — Thu, 22 Oct 2009 10:03:18 GMT

دست نوشتی از شب قبل من:

چه سکوت عجیبی ست اینجا! چه سرمائی بر شیشه ها و حتی تن من نشسته است. آهنگ حرکت چرخ ها بر روی ریل مرا بر آن می دارد که به گرما پناه نبرم و قدری در تنهائی خود قدم بزنم.

صدای پیامک آقای کناری مرا امیدوار می کند که لااقل دو نفر در این سکوت شب بیدار هستند. یکی او که می خواندش و یکی که آن را نگاشته است.

شیشه ها سیاه اند و چیزی از آن بیرون را نمی بینم. نمی توانم که ببینم.

باورم نمی شود این راهرو ها که با آن صندلهای پاشنه بلند قرمز که مادرم برایم خریده بود و از این ور به آن طرفش می دویدم و به هزار زور سعی می کردم دستم را از شیشه به درب اتاق برسانم این چنین کوچک باشد. وقتی که من و برادرم می ایستادیم جای یک نفر دیگر هم بود. ولی حالا باید نیم تنه می چرخیدم تا کسی بتواند گذر کند.

تکان هائی که هر از گاهی قطار مرا وادار به آن می کند ، بر آنم می دارد که بیشتر نزدیک پنجره شوم. همه جا تاریک است...چرا هیچ چیز معلوم نیست!

دیدم را نزدیک تر می کنم...خود را می بینم. من در شیشه بی حصار قطار با خودم برخورد کردم. و ناگهان بر ذهنم گذشت:

چشم دل باز کن تا که جان بینی

آنچه نادیدنیست آن بینی

چه ملاقات شیرینی بود. مانند همیشه آنِ روبه رو به من لبخند می زد. لبخندی که به من می فهماند که از من می خواهد که خودم باشم. تا که بیشتر "من " باشم. که اگر چشمانم به چشمان خدا افتاد سرم را بالا بگیرم. و نگوید که می توانستی چنین باشی و نکردی. می توانستی پروانه باشی و تو همیشه در پیله ات ماندی!

گوئی می خواست جوابم را بدهد که ناگهان برق ها اتصالی کرد و همه جا تاریک شد. این شد که برهوت آن بیرون روشن تر از فضای داخل شد و بیشتربه چشم آمد.

خدای من محشر بود! آسمان چه پهناور بود و ستاره ها چه چراغانی قشنگی به راه انداخته بودند.

حال معنایش را بیشتر می فهمیدم :

آنچه نادیدنی ست آن بینی!

whitebutterfly — Fri, 16 Oct 2009 18:27:18 GMT

بوی پروانه در سایه سار یاس را گرفته ام

که با حسی غریب در ولع نابلد پرپر می زند

هنگام دعا

whitebutterfly — Mon, 05 Oct 2009 22:41:18 GMT

امروز توی بانک بودم . شماره به دست و در انتظار ، که یه صحنه جالب رو دیدم. یه پسره حدود 24-23ساله بسیار موقر با تسبیحی در دست اومد دمه صندوق صدقات ایستاد و یه مقداری سکه رو از جیبش درآورد و دوره سرش گردوند و دعا خوند و انداخت تو صندوق.

علاوه بر اینکه طبق معمول در سکوت لبخند معنی داری زدم یاد شعری از پروین اعتصامی افتادم :

بزرگی داد یک درهم گدا را

که هنگام دعا یاد آر ما را

یکی خندید و گفت این درهم خرد

نمی ارزید این بیع و شرا را

چه دادی جز یکی درهم که خواهی

بهشت و نعمت ارض و سما را

از آن بازوت را دادند نیرو

که گیری دست هر بیدست و پا را

از آن معنی پزشکت کرد گردون

که بشناسی ز هم درد و دوا را

whitebutterfly — Wed, 30 Sep 2009 11:14:18 GMT

قناری های عاشق دور شوید

آوازی تازه سر ندهید غربت دل مرا

آشیانی در کار نیست

تا رسیدم همه چیز سوخته بود!

گفت که با بال و پری، من پر و بالت ندهم!

whitebutterfly — Sun, 20 Sep 2009 19:14:18 GMT

اشعار و به تبع اون افکار و احساسات مولانا همیشه ذهن کوچیک منو به خودش مشغول می کنه و فکر کردن بهش بهم احساس عجیبی می ده. اینکه هشتصد سال قبل کسی به چیزهائی فکر می کرده که تازه داره علم مدرن بهش با صدها تحقیق و تفحص می رسه چیز کمی نمی تونه باشه.

می گن وقتی مولانا به دیدار شمس می رسه منقلب می شه و این شعر رو می گه:

مرده بدم زنده شدم گریه بدم خنده شدم دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

و بعد شمس در جوابش می گوید:

گفت که دیوانه نئی لایق این خانه نئی...

گفت که سرمست نئی رو که از این دست نئی...

گفت که تو تشنه نئی در طرب آغشته نئی...

گفت که تو زیرککی مست خیالی و شکی...

گفت که تو شمع شدی قبله این جمع شدی...

گفت که شیخی و سری پیشرو و راهبری...

گفت که با بال و پری من پر و بالت ندهم...

که مولانا شیخ و راهبر مردم آن زمان بوده و از تعلقات رها نبوده. ولی آنچنان در برخورد با شمس متحول شده بود که پاسخ می دهد:

رفتم و دیوانه شدم سلسله بندنده شدم

رفتم و سر مست شدم در طرب آکنده شدم

پیش رخ زنده کنش کشته افکنده شدم

گول شدم هول شدم و ز همه بر کنده شدم

جمع نیم شمع نیم دود پراکنده شدم

شیخ نیم پیش نیم امر تو را بنده شدم

در هوس بال و پرش بی پر و پرکنده شدم

و آنگاه شمس سبوئی به مولانا می دهد و می گوید آن را در شهر بچرخاند....

پس مولانا چنین کند. آنگاه در میدان بزرگ شهر در جمعیت مردم شمس فریاد بر می آورد که هیهات از شیخی که مردم را راهبری کند و سبوی شراب بر دوش کشد.

مردم به سمت او هجوم می آورند و او را نهی و نفی می کنند و ناسزا نثارش می کنند.

مولانا متعجب می گوید به من گفتند که سبو شامل سرکه است و آنگاه که مردم جستجو می کنند و میابند که چنین است ، به پایش می افتند و طلب بخشش می کنند.

پس مولانا نزد شمس می رود و می گوید مولای من ، چرا با من چنین کردی؟

و شمس پاسخ می دهد: خواستم به تو بگویم آنچه را به آن مغروری و برایش وقت می گذاری که همان آبرو و محبوبیت نزد مردم است چه بی ارزش است . که مردم آسان می دهند و ارزان می فروشند. خواستم تو را بگویم که برای کسی وقت بگذار که آسان ندهد...اما ارزان هم نمی فروشد.....

مولانا متحول میشود و می گوید:

تابش جان یافت دلم وا شد وبشکافت دلم اطلس نو بافت دلم دشمن این ژنده شدم

صورت جان وقت سحر لاف همی زد ز بطر بنده و خر بنده شدم شاه و خداونده شدم

دیر است گالیا!

whitebutterfly — Tue, 08 Sep 2009 20:24:18 GMT

در گوش من فسانه دلدادگي مخوان

ديگر ز من ترانه شوريدگي مخواه

دير است گاليا!

به ره افتاد کاروان عشق من و تو ؟ آه

اين هم حکايتي است

اما درين زمانه که درمانده هر کسي از بهر نان شب

ديگر براي عشق و حکايت مجال نيست

زيباست رقص و ناز سرانگشتهاي تو

بر پرده هاي ساز

اما هزار دختر بافنده اين زمان

با چرک وخون زخم سرانگشت هاي شان

جان مي کنند در قفس تنگ کارگاه

از بهر دستمزد حقيري که بيش از آن

پرتاب مي کني تو به دامان يک گدا

هنگام بوسه و غزل عاشقانه نيست

در روي من مخند

شيريني نگاه تو بر من حرام باد بر من حرام باد

زين پس شراب و عشق بر من حرام باد تپش هاي قلب شاد

در گوش من فسانه دلداگي مخوان

زود است گاليا ! نرسيده ست کاروان

هوشنگ ابتهاج

شعر کامل را در " ادامه مطلب " با هم بخوانیم: