پروانه سفید

از من به تو ای زندگی!

whitebutterfly — Wed, 28 Oct 2009 12:37:18 GMT

به دنبال غزل ساده ائی می گردم تا در شاه بیت غزل عاشقیم باز خوانده شود
باز به دنبال آوارگی خواهم رفت
به دنبال کسی ساده خواهم رفت و غرورم را بی عبرت از سرانجام بی فرجام پیشین به پایش خواهم ریخت
باز خواهم گفت دوستت دارم و باز پی جواب خواهم رفت
و خیس گریه باز خواهم گشت
باز از پی رفتن هویتی رفته خواهم رفت
باز مزه زجر عشق را خواهم چشید و بی توجه به شبهای گریه پیشین سوالهای بی جواب را پاسخ خواهم گفت
آری باز دوست خواهم داشت
باز به عمق دریاها خواهم رفت
آری به وسعت آسمانها خواهم شد
باز در جواب التماس ساحره ائی سیب سرخم را خواهم بخشید و باز به بهانه پاکی عاشقان نزد خدا...گناه خواهم کرد
باز برای ستاره ام اسمی نو خواهم گذاشت
باز از آمدن بهار خواهم رنجید
باز با چرخش ماه دگرگون خواهم شد
باز رویاهایم را با اشکال ابرها خواهم ساخت
باز کلاغ ها را دوست خواهم داشت
و به عشوه پروانه ها دل خواهم بست
باز دوستت دارمی نو به قاصدک خواهم گفت
باز شیرینی زهر را مشتاقانه خواهم چشید و در وصفش شعری نو خواهم گفت
آری باز شاعر خواهم شد
باز خواهم گفت فراموشم مکن و باز فراموش خواهم شد
باز پیمانی تازه خواهم بست و باز برای حرمت آن ، او که آنرا شکست خواهم بخشید
باز نامردانه رنگ آبیه آسمان را از یاد خواهم برد و نام آبی را به قلب خود خواهم داد
باز طلوع خواهم کرد و غروب را تا نیامدنش از یاد خواهم برد
باز در جواب نگاه دروغین شیفته ائی صادقانه لبخند خواهم زد
باز آغاز خواهم کرد
تو....از تو آغاز خواهم کرد
در دل می شمارم. تا چند شکسته می خواهی مرا
اول می گویم دوستت دارم
دوم تو بگو دوستت دارم
سوم به دروغ نگاهم کن و اینگونه دیوانه ام کن
چهارم با دیگری زجرم بده
پنجم بر دردهای بی انتهایم بخند
ششم اعتراف به آغاز دروغت کن
هفتم فراموشم کن
هشتم دوباره آغاز خواهم کرد.

هی تو....اول من می گویم : دوستت دارم

شبی در راهروهای قطار:

whitebutterfly — Thu, 22 Oct 2009 10:03:18 GMT

دست نوشتی از شب قبل من:

چه سکوت عجیبی ست اینجا! چه سرمائی بر شیشه ها و حتی تن من نشسته است. آهنگ حرکت چرخ ها بر روی ریل مرا بر آن می دارد که به گرما پناه نبرم و قدری در تنهائی خود قدم بزنم.

صدای پیامک آقای کناری مرا امیدوار می کند که لااقل دو نفر در این سکوت شب بیدار هستند. یکی او که می خواندش و یکی که آن را نگاشته است.

شیشه ها سیاه اند و چیزی از آن بیرون را نمی بینم. نمی توانم که ببینم.

باورم نمی شود این راهرو ها که با آن صندلهای پاشنه بلند قرمز که مادرم برایم خریده بود و از این ور به آن طرفش می دویدم و به هزار زور سعی می کردم دستم را از شیشه به درب اتاق برسانم این چنین کوچک باشد. وقتی که من و برادرم می ایستادیم جای یک نفر دیگر هم بود. ولی حالا باید نیم تنه می چرخیدم تا کسی بتواند گذر کند.

تکان هائی که هر از گاهی قطار مرا وادار به آن می کند ، بر آنم می دارد که بیشتر نزدیک پنجره شوم. همه جا تاریک است...چرا هیچ چیز معلوم نیست!

دیدم را نزدیک تر می کنم...خود را می بینم. من در شیشه بی حصار قطار با خودم برخورد کردم. و ناگهان بر ذهنم گذشت:

چشم دل باز کن تا که جان بینی

آنچه نادیدنیست آن بینی

چه ملاقات شیرینی بود. مانند همیشه آنِ روبه رو به من لبخند می زد. لبخندی که به من می فهماند که از من می خواهد که خودم باشم. تا که بیشتر "من " باشم. که اگر چشمانم به چشمان خدا افتاد سرم را بالا بگیرم. و نگوید که می توانستی چنین باشی و نکردی. می توانستی پروانه باشی و تو همیشه در پیله ات ماندی!

گوئی می خواست جوابم را بدهد که ناگهان برق ها اتصالی کرد و همه جا تاریک شد. این شد که برهوت آن بیرون روشن تر از فضای داخل شد و بیشتربه چشم آمد.

خدای من محشر بود! آسمان چه پهناور بود و ستاره ها چه چراغانی قشنگی به راه انداخته بودند.

حال معنایش را بیشتر می فهمیدم :

آنچه نادیدنی ست آن بینی!

whitebutterfly — Fri, 16 Oct 2009 18:27:18 GMT

بوی پروانه در سایه سار یاس را گرفته ام

که با حسی غریب در ولع نابلد پرپر می زند

هنگام دعا

whitebutterfly — Mon, 05 Oct 2009 22:41:18 GMT

امروز توی بانک بودم . شماره به دست و در انتظار ، که یه صحنه جالب رو دیدم. یه پسره حدود 24-23ساله بسیار موقر با تسبیحی در دست اومد دمه صندوق صدقات ایستاد و یه مقداری سکه رو از جیبش درآورد و دوره سرش گردوند و دعا خوند و انداخت تو صندوق.

علاوه بر اینکه طبق معمول در سکوت لبخند معنی داری زدم یاد شعری از پروین اعتصامی افتادم :

بزرگی داد یک درهم گدا را

که هنگام دعا یاد آر ما را

یکی خندید و گفت این درهم خرد

نمی ارزید این بیع و شرا را

چه دادی جز یکی درهم که خواهی

بهشت و نعمت ارض و سما را

از آن بازوت را دادند نیرو

که گیری دست هر بیدست و پا را

از آن معنی پزشکت کرد گردون

که بشناسی ز هم درد و دوا را

whitebutterfly — Wed, 30 Sep 2009 11:14:18 GMT

قناری های عاشق دور شوید

آوازی تازه سر ندهید غربت دل مرا

آشیانی در کار نیست

تا رسیدم همه چیز سوخته بود!

گفت که با بال و پری، من پر و بالت ندهم!

whitebutterfly — Sun, 20 Sep 2009 19:14:18 GMT

اشعار و به تبع اون افکار و احساسات مولانا همیشه ذهن کوچیک منو به خودش مشغول می کنه و فکر کردن بهش بهم احساس عجیبی می ده. اینکه هشتصد سال قبل کسی به چیزهائی فکر می کرده که تازه داره علم مدرن بهش با صدها تحقیق و تفحص می رسه چیز کمی نمی تونه باشه.

می گن وقتی مولانا به دیدار شمس می رسه منقلب می شه و این شعر رو می گه:

مرده بدم زنده شدم گریه بدم خنده شدم دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

و بعد شمس در جوابش می گوید:

گفت که دیوانه نئی لایق این خانه نئی...

گفت که سرمست نئی رو که از این دست نئی...

گفت که تو تشنه نئی در طرب آغشته نئی...

گفت که تو زیرککی مست خیالی و شکی...

گفت که تو شمع شدی قبله این جمع شدی...

گفت که شیخی و سری پیشرو و راهبری...

گفت که با بال و پری من پر و بالت ندهم...

که مولانا شیخ و راهبر مردم آن زمان بوده و از تعلقات رها نبوده. ولی آنچنان در برخورد با شمس متحول شده بود که پاسخ می دهد:

رفتم و دیوانه شدم سلسله بندنده شدم

رفتم و سر مست شدم در طرب آکنده شدم

پیش رخ زنده کنش کشته افکنده شدم

گول شدم هول شدم و ز همه بر کنده شدم

جمع نیم شمع نیم دود پراکنده شدم

شیخ نیم پیش نیم امر تو را بنده شدم

در هوس بال و پرش بی پر و پرکنده شدم

و آنگاه شمس سبوئی به مولانا می دهد و می گوید آن را در شهر بچرخاند....

پس مولانا چنین کند. آنگاه در میدان بزرگ شهر در جمعیت مردم شمس فریاد بر می آورد که هیهات از شیخی که مردم را راهبری کند و سبوی شراب بر دوش کشد.

مردم به سمت او هجوم می آورند و او را نهی و نفی می کنند و ناسزا نثارش می کنند.

مولانا متعجب می گوید به من گفتند که سبو شامل سرکه است و آنگاه که مردم جستجو می کنند و میابند که چنین است ، به پایش می افتند و طلب بخشش می کنند.

پس مولانا نزد شمس می رود و می گوید مولای من ، چرا با من چنین کردی؟

و شمس پاسخ می دهد: خواستم به تو بگویم آنچه را به آن مغروری و برایش وقت می گذاری که همان آبرو و محبوبیت نزد مردم است چه بی ارزش است . که مردم آسان می دهند و ارزان می فروشند. خواستم تو را بگویم که برای کسی وقت بگذار که آسان ندهد...اما ارزان هم نمی فروشد.....

مولانا متحول میشود و می گوید:

تابش جان یافت دلم وا شد وبشکافت دلم اطلس نو بافت دلم دشمن این ژنده شدم

صورت جان وقت سحر لاف همی زد ز بطر بنده و خر بنده شدم شاه و خداونده شدم

دیر است گالیا!

whitebutterfly — Tue, 08 Sep 2009 20:24:18 GMT

در گوش من فسانه دلدادگي مخوان

ديگر ز من ترانه شوريدگي مخواه

دير است گاليا!

به ره افتاد کاروان عشق من و تو ؟ آه

اين هم حکايتي است

اما درين زمانه که درمانده هر کسي از بهر نان شب

ديگر براي عشق و حکايت مجال نيست

زيباست رقص و ناز سرانگشتهاي تو

بر پرده هاي ساز

اما هزار دختر بافنده اين زمان

با چرک وخون زخم سرانگشت هاي شان

جان مي کنند در قفس تنگ کارگاه

از بهر دستمزد حقيري که بيش از آن

پرتاب مي کني تو به دامان يک گدا

هنگام بوسه و غزل عاشقانه نيست

در روي من مخند

شيريني نگاه تو بر من حرام باد بر من حرام باد

زين پس شراب و عشق بر من حرام باد تپش هاي قلب شاد

در گوش من فسانه دلداگي مخوان

زود است گاليا ! نرسيده ست کاروان

هوشنگ ابتهاج

شعر کامل را در " ادامه مطلب " با هم بخوانیم:

مثلث عشق

whitebutterfly — Sat, 05 Sep 2009 06:59:18 GMT

تعریفای زیادی از عشق وجود داره. مثلث عشق strenberg خیلی ساده و زیبا عشق رو تعریف کرده. با کمی تامل در اون می تونیم ببینیم رابطه ائی که ما در اون هستیم از چه نوعی هست. بیائد وقتی تنهائیم و هیچ کس نیست که راجع به نوع عشق ما از پیش قضاوت کنه کمی به این مثلث نگاه کنیم:

همون طور که می بینید هر یک از سه راس مثلث نشونه یک چیزه که یعنی اگه هر سه تای اینها باشن عشق ، یک عشق کامل هست. شامل : صمیمیت و خصوصیت + تعهد + شور و شهوت = عشق کامل

حالا با حذف هر یک از این ها یک رابطه دیگه به وجود میاد.

یعنی صمیمیت + شور و شهوت = عشق رمانتیک میشه. صمیمیت +تعهد = رابطه مشفقانه یا به عبارتی فقط یه نوع رابطه هست که به علت اتحاد و بهم پیوستن به وجود اومده. و تعهد +شور و شهوت = عشق احمقانه نام گرفته. حالا اگر دوتا از این ها حذف شه و یا به عبارتی هر یک از این رئوس به تنهائی حضور داشته باشن یک اسم دیگه پیدا میکنه. صمیمیت تنها= دوستی شور و شهوت تنها = شیدائی یا شیفتگی تعهد تنها= عشق توخالی

به مناسبت روز پزشک و به یاد قسمی که در اردیبهشت 85 خوردیم...

whitebutterfly — Sun, 23 Aug 2009 11:49:18 GMT

شاید حضورت آرامش درد ناتوانی باشد

شاید نگاهت امید برای نا امیدی باشد

شاید کلامت پاسخ سجده کسانی باشد که تا صبح برای شفای بیمارشان سر را بلند نکرده اند

آری...

شاید دردمندی به معجزه دستانت دخیل بسته باشد

امروز این شعررو از کسی که قبولش دارم شنیدم.یعنی چه حسی داشته شاملو زمان گفتن این شعر!

whitebutterfly — Wed, 19 Aug 2009 22:57:18 GMT

به نو کردن ماه بر بام شدم با عقیق و سبزه و آینه

داسی سرد بر آسمان گذشت

که پرواز کبوتر ممنوع است

ماه بر نیامد